...i ... co wtedy czuliście? Ulga? Radość? Szał? Wariactwo?

Ja chyba wszystkiego po trochu. Na poprawinach miałam ochotę się upić, ale tak mnie adrenalina jeszcze trzymała, że mogłam przepić każdego i byłam trzeźwiuteńka.

A takkie prawdziwe uffff, wydaliśmy z siebie jak wróciliśmy do naszego domku w Wawie. I do tego...mnuuuuustwo szczęścia!

radośc i szczęście ale trochę też smutek bo skończyło się coś czym żyłam od kilku miesięcy czyli PRZYGOTOWANIA do wesela:)

My zrobiliśmy na drugi dzień grilla ( takie luźne poprawiny ), zostaliśmy na kolejną noc w lokalu a że był nad wodą w lesie to rozkoszowaliśmy się kolejny dzień pięknymi widokami i pogodą :) Śniadanie zjedliśmy na świeżym powietrzu, było wspaniale! A kolejnego dnia wyjechaliśmy w miesięczną podróż poślubną, z kolei zaraz po powrocie zrobiliśmy plener z fotografem i kamerzystą.

A potem praca praca praca, kolejne śluby, kolejni klienci więc nie miałam czasu myśleć, wspominać...

Ale z pewnością chciałabym przeżyć to jeszcze raz! Było wspaniale! najpiękniejszy dzień w moim życiu! :)

Mój jak dotąd też.

Ale czy chciałabym go przeżyć jeszcze raz? Nie. Taki dzień powinien być raz w życiu.

No pewnie, że raz dlatego musi być idealnie :)

Oj tak. I goście muszą mieć co wspominać i o czym szeptać sąsiadom! ;-)

u nas były poprawiny u moich rodziców z najbliższą rodzinką i znajomymi :)

po obiedzie wybraliśmy się na miasto ze znajomymi gdyż byli po raz pierwszy w Lublinie :)

było baaaaardzo fajnie :)

pierwszy raz wróciliśmy sami do mieszkania które było świeżo po remoncie w sumie dopiero dzień przed ślubem zostały tam przywiezione wypoczynki :)

Ha! To Wy tak na prawdę wstąpiliście na zupełnie Nową Drogę Życia!

I jak wspominasz pierwsze dni wspólnego mieszkania?

Radośc,że mozna odsapnąc po tych wszystkich nerwach, zabieganiu i że wszystko poszło dobrze.

Dopiero pózniej myślała o tym,że chciała bym,żeby ten dzień mógł jeszcze trwać.

radość :) w końcu miałam męża, przeszliśmy na kolejny etap w naszym życiu, byłam upojona szczęściem:) a potem wymarzona podróż poślubna :)

Juti pierwsze wspólne kroki były rewelacyjne - jasne musieliśmy się dotrzeć :) bardzo się cieszę że mieszkaliśmy od początku sami bo nikt nam się nie wtrącał... każde przeszkody pokonywaliśmy sami dzięki temu poznaliśmy się bardzo dobrze :)

po 3 latach to już jak stare małżeństwo ;) w pozytywnym tego słowa znaczeniu ;)